W rejonie Tramore Bay, w hrabstwie Waterford na południu Irlandii znajdują się zbiorowiska grobowców korytarzowych. Jeden położony jest na szczycie najwyższego (127m n.p.m.) z trzech skromnych wzgórz, skąd na południe i zachód rozciąga się piękna panorama. Grobowiec składa się z niemal kompletnego megalitycznego pierścienia (9,5 m średnicy) z dobrze wyróżnionym korytarzem (6,1 m długości), z wejściem od strony wschodni północny wschód (E-N-E). Początek korytarza zaznaczony jest kamieniem progowym, ocalały również dwa kamienne nadproża. Grób otaczają pozostałości niskiego kopca o średnicy 15 m.

Foto: Jakub Białocerkiewicz

Wykopaliska Jacquetta Hawkes’a w 1939 roku ujawniły, że grób był wcześniej naruszony. Wszystkie pozostałości oryginalnej warstwy pochówku to spopielone kości dwóch osób i kamienny wisiorek. Miejsce służyło jako cmentarz w epoce brązu, kiedy dodano siedem mniejszych, drugorzędnych pochówków. Możliwe, że właśnie wówczas kopiec uległ też rozbudowie. Wszystkie te pochówki, z jednym wyjątkiem znajdowały się w jamie. Towarzyszyły im urny (jedna z nożem z brązu, koralami i zdobioną kostną szpilą), a w kolejnym przypadku - zdobiona misa. W podstawie jamy znaleziono częściowo spopielone kości dwóch młodych mężczyzn oraz zdobioną kostną szpilę. Powyżej, w tej samej jamie znajdowała się kremacja innego dorosłego mężczyzny.

Tradycyjnie tego typu grobowce uznaje się za miejsca neolitycznego kultu zmarłych przy jednoczesnej  roli obserwatoriów astronomicznych.

Rys. wg Hawkes’a